என் கண்களில் இன்னும் ஜீவன் ...

என் கண்களில்

இன்னும் ஜீவன் மிச்சமாய் ..

உயிர் வாழ்வதன் அடையாளத்தோடு

மூச்சுவிடும் தேகம் ..

பசியில் சுருங்கிய இரைப்பை மட்டும்

விரியவேயில்லை ..

பருக்கைகள் அற்ற பானை

எப்போதும் அடுப்பில் ..

பாவம் என் பூனையும்

இன்னும் காத்திருக்கிறது

என்னைப் போலவே...

பசித்து அழும் என் தங்கைக்கு

மாங்காய் பறித்துத் தருகிறாள்

என் அன்னை ..

எத்தனை நாளைக்கு

மழைக்கு பதிலாய் குண்டு விழுந்ததில்

என் வன்னிக் காடுகள்

காய்த்து எரிந்தது கிடக்கின்றன ..

தாகம் தீர்க்க தண்ணீர் தேடிய

எமக்கு

இனி கவலை இல்லை ..

கார்த்திகை மார்கழியில் மழை வருமாம்

அம்மா சொன்னார் ...

என்ன கூடவே பாம்பும் பூரானும்

மறைவிடம் தேடி

எம் மரத்தடி வரக்கூடும் ..

எங்களைப் போலவே

அதன் வீட்டையும்

குண்டு போட்டிருப்பானோ ..

நித்தம்
விழும் 'செல் 'க்கு

விழுந்து படுத்தே

என் முழங்கால்ச் சில்லுகள்

தேய்ந்து விட்டன ..

அப்பாவை தேடும் தம்பிக்கு
எப்படிச் சொல்வேன் ..
விறகு பொறுக்க போனவர்
பிணமாய்த் தான் வந்தாரென..
அம்மா அழுதாள்

அப்பாவுக்காகவும்
பசித்தழும்

எங்களுக்காகவும் .....

உயிர் உறைய காத்திருக்கும்
ஒவ்வொரு வினாடியும்

கடந்து செல்லும் 'கிபிர்'

சத்தத்தில் பசி கூட
அவ்வப்போது மறந்துதான் போகிறது..
பதுங்கு குழியில் பிறந்த

என் வாழ்வு தொடர வேண்டுமெனில்
இன்னும் உயிர்

வாழ வேண்டும் நான் ..

பசிக்கிறது ...
எனக்கும்
என் மரத்தடி அணிலுக்கும் ..
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
கரைந்து கொண்டிருக்கும்
ஜீவனுக்கு

சொல்லுகிறேன் நானும்

எம்துயர் நாளை

தீர்ந்து விடுமென....

நாளைய உலகிற்கு நாம் என்ன விட்டுச் செல்வோம் ?

எவ்வளவு இழி பிறவி நாம்

நீ கொடுப்பதை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு

திருப்பிக் கொடுப்பதென்ன?

பசுமைசூழ் இவ்வுலகத்தை

பாழ்வெளியாக்கி விட்டு

மானிடப்பிறவி நாமென மார்தட்டி நிற்கின்றோம்

காடுகளை மொட்டையாக்கி

கொங்கிரிட் சுவரெழுப்பி

மேகத்தை தொட்டவனே

உன் மகத்துவத்தை என்ன சொல்ல..

மழைத்துளிக்கு பதிலாய்

அமிலமழை பெய்ய வைத்தாய்

என்னவாகும் பூமி ?

காற்று

மண்டலத்தை கரியமிலமாக

மாற்றி விட்டு

நுரையீரல் வெடிக்க

மூச்சு முட்டுகிறாள் உன் அன்னை..

இருக்கும் மரத்தையெல்லாம் வெட்டி தள்ளி

கர்ப்பிணி மேகத்தை கருகலைப்பு செய்தாய்

இப்போது மறக்காமல்

மழை வரம்

வேண்டி கழுதைக்கு கலியாணம் வேறு

ம்ம்ம்ம்ம்

இன்னும் இரங்குகிறாள் இல்லை பார் ..

ஓசோன் கூரையில் ஓட்டை போட்டாய்

அந்தாட்டிக் பனிபாறைகள் உருகி வழிகின்றன ..

அணுகுண்டு சோதனை என ஆளாளுக்கு

வெடித்ததில் பூமிப்பந்தே

கறுத்துக் கொண்டிடுக்கிறது .....

பிறக்கும் தேவதைக் குழந்தைகள்

இப்போது சிறகுமட்டுமல்ல

அங்கங்கள் இல்லாமல்

அவலட்சணமாய் வருகிறார்கள் ..

ம்ம்ம்ம்

நீ தொடர் உன் வேலையை ...

காற்று நசுங்கும் போக்குவரத்து நெரிசலில்

சுவாசம் எல்லாம் தூசுபடலம்

தும்மினால் கூட கரிக்கும் மூக்கு ....

போதாக் குறைக்கு மணல் வாரித் தின்று தீர்த்து

உன் மடியெல்லம் வளிச்சாச்சு ..

நீர் நிலைகள் வற்றி பசித்தவன் வயிறுபோல்

வெடித்து காய்கின்றன

2075 ல் குடி தண்ணீர் இருக்காதாம்

பரவாயில்லை விடு

அதுவரை நாம் என்ன

உயிர் வாழவா போகிறோம் ..

இன்னும் என்ன வைத்திருக்கிறாய் சொல்லிவிடு

பறித்துக் கொள்ள நாம் மீதமிருக்கின்றோம்

பெற்ற தாயை மூளியாக்க ஆசைப்படும்

பிள்ளைகள் நாங்கள்...

ஆனாலும் சந்திரனுக்கே

ராக்கெட் விடும் அதி புத்திஜீவிகள் ..

நாளைய தலைமுறைக்கு

நாம் என்ன விட்டு செல்வோம் ?

கந்தக நெடி விசும் காற்றையா..

பிளாஸ்ரிக் பூக்களின் தோட்டத்தையா ...

கார்பன் வாயுவால் வீங்கி வெடிக்கும்

மொட்டைக் மலைக் காடுகளையா .....

நாளைய உலகிற்கு

நாம் என்ன விட்டுச் செல்வோம் ?

விடியலுக்காய் ..

சென்னை நகர நெருக்கடியில்
தீப்பெட்டி அடுக்குகளாய்
நிமிர்ந்து விட்ட
ஒரு ஜன்னல் ஓரத்தில்
ஈழவள் நானும்
தனிமையில்...

புளுதி படியும்
தெருவோர நியோன்
விளக்கு வெளிச்சத்திலும்
நாய்களின் சலசலப்பில்
தூக்கம் வர மறுத்த
இரவுகளோடு
என் நினைவுகளும்
எங்கேங்கோ
பயணிக்கும்...

ஞாபக முட்கள்
நெஞ்சை கிழிக்க
கடிவாளம் அற்ற
நினைவுகளோடு
ஜக்கியமாகின்றேன்....

கண்களில்
கசியும் நீரை
தென்றல் உலர்த்தி செல்ல
கடலோரக் காற்று
தேதி சொல்லும் நம்பிக்கையில்
உறக்கம் தழுவ
என்னையும் அறியாமல்
தூங்கிப் போகிறேன்
விடியலுக்காய் ..

நேசம் சொன்ன வேளையில்..

என் கனவுகளை
மொத்தமாய் உன்னிடம்
அடகு வைத்து நின்ற வேளையிலும்
உன் பார்வைக்காய்
கால் கடுக்கக் காத்திருந்தபோதினிலும்
உன் நேசம் எனக்கானதாயில்லை

என் ப்ரியம் சொல்லிக் காத்திருக்கையில்
என் மனக் கனவுகளை உதைத்தழித்தாய்
இப் பிரபஞ்சததைவிட அதிகமாய்
உனக்காய் நான் சேமித்ததெல்லாம் பறித்துக்

கேலி செய்து விலகிச் சென்றாய்

நிஜம் உறைக்க மெல்ல விழித்து
என் இதயச் சில்லுகளில் உன்
சுவடழித்து நிமிர்கையில்
சிரித்து நிற்கிறாய்
என் காதோரம் கிசுகிசுக்கிறது
உன் மூச்சுக்காற்று
'என் நேசம் உனக்கே தானென்று' .....

நான் நேசித்த ஜீவன்
காயப் படுத்தி விடக்கூடாதென்று
விலகி நடக்கிறேன்
தனித்து வந்த பாதையில்
வெகுதொலைவு கடந்தபின்
நானுணர்ந்த வலி
உனக்கும் வேண்டாமே

மீண்டும் நாம் சந்தித்தால்
நிதானமாய் நலம் விசாரிப்போம்
தத்தம் துணையோடு..
அதுவரை வாழ்ந்திடலாம்
நீ நீயாயும்
நான் நானாயும்..

இயற்கையின் ரகசியம் புரிந்துவிட்டால்......

ஆதி மனிதனின் முதல் தேடல் ...
ஆதாம் ஏவாளின் முதல் சந்திப்பு ...
கருவறைக் குழந்தையின் பூமியின் சிபரிஸம் ...
மழைத்துளி மண்ணிடம் பேசும் முதல் ரகசியம் ...
எங்கும் வியாபித்த கண்ணுக்கு தெரியா காற்று ...
எண்ணி எண்ணி தவறவிட்ட நட்சத்திரமற்ற வானம் ...
நீலக்கடலின் கடைசி விளிம்பு ...
மொட்டவிழ்க்கும் மலரின் முதல் சுகந்தம் ...
புல் நுனிக்கு பனித்துளி கிரீடம் வைக்கும் நொடி ...
தொலைந்து போன காதலின் மிள்சந்திப்பு ...
நீல வானின் மறு பக்கம் ...
வானவில் ஜாலத்தின் அரைவட்டம் ...
ஈருயிர் இணைந்து ஒரு உயிர் உருவாகும் அதிசயம் ...
மரணத்தின் நெடி அறிந்த மனிதனின் இறுதி நினைப்பு.. .
உயிர் கரைந்து காணாமல் போகும் மாயம் ...
முட்டி மோதி யுகம் தோறும் அலைகள் கரையிடம் பேசும் ரகசியம் ...
யுத்த சத்தற்ற உலகம்...
கலைந்து போன கனவு..

இத்தனைக்கும் விடை தெரிந்தால்
வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்?

ம்ம்ம்.....
என் காதுகளில் கிசுகிசுகிறது இயற்கை
"இயற்கையின் ரகசியம் புரிந்துவிட்டால்
வாழ்க்கையில் சுவரஸம் எது...? "

நட்பு என்று சொல்லிக்கொண்டு....

வாழ்க்கைப்பாதையில்
அனைத்தையும் தொலைத்ததாய்
நினைத்துத்தனித்திருந்த வேளையில்
நீயாகவே வந்தாய்..
நட்பு என்னும் பெயரோடு..
நான் சாய்ந்து கொள்ளத்
தோள் தேடுகையில்
உன் மடியினையே தந்தாய்-இன்று

பல வேஷமிட்டு பொய் பரப்பிச்
செல்கிறாய்...

உன் வார்த்தைகளில் தேன் தடவி
மெல்லக் கொல்லும் விஷ
ஜாலத்தை எங்கு கற்றாய்?
சிரித்துச் செல்லுகிறாய் நித்தம்
பல்லிடுக்கில் வழிகிறது பொறாமை
உன் கண்கள்
சில நேரங்களில் காந்தமாயும்
பல நேரங்களில் படுகுழியாயும் மாற

சித்தம் கலங்கி
விழுந்து எழும்புகின்றேன்-ஆனாலும்

நன்றி தான் சொல்வேன் உனக்கு
பல பாடங்களைக் கற்று கொடுப்பதும் நீதான்!
நின்று நிதானித்து
மனிதனின் விகாரங்களைத் தவிர்த்து
முகமூடி வேஷங்கள் களைந்து
இந்த உலகின் நிஜத்தை அறிய
தெரிந்துவிட்டேன்
உன்னுடன் பழகிய நாளிலிருந்து...

உன்னை நேசித்து விட்டேன்
என் நட்பால்
உன் சுயம் அறியாமல்...
பிரிந்து செல்லும் வழி தெரியவில்லை
வெறுத்துத் தூக்கி எறியவும்
நீயே
கற்றுக் கொடுத்து சென்றுவிடு !

அழகான அந்த மாமரம் அடிக்கடி நினைவில் வரும்...

அடர்ந்து பரந்த

மரக்கிளைகளில்
கலர் சொல்ல தெரியா நிறத்தின்
இளங்குருத்தின் வாசத்தை
சுவாசத்தில் ஏற்றி காத்திருப்போம் நாம்
அண்ணாந்து பார்த்தபடி
முதல் மாம்பிஞ்சு துளிர்விடும்
அந்த ஒற்றை நாளிற்காய்...

பூ விடும் காலத்தில்
எம் மாமர ஊஞ்சலுக்கு
விடுமுறை கொடுக்கும் அப்பா
எம்மை தொட்டுப் பார்த்து
ஏங்க வைப்பார்
அந்நேரங்களில்...
பிஞ்சுகள் வர தொடங்க
சொல்லி வைத்தாற்போல்
எப்படித்தான்அந்தனை குருவிகளும் ,பறவைகளும்
வருகின்றன என எண்ணி வியந்ததுமுண்டு
பலவித குரல் எழுப்பி தம்
வருகையை ஆர்ப்பாட்டமாய்
முன்னறிவித்தபடி எம்மை போலவே
காத்திருக்கின்றனவோ..

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
மாம்பிஞ்சுகள் உருமாறத் தொடங்க
மரத்திலேயே கடித்து வைத்து
நாமும் அணில் பிள்ளைகளாவோம்..
'கறுத்த கொழும்பான்'
நினைக்கவே இனிக்கின்றது...
இங்கும் விதம் விதமாய் மாம்பழங்கள்
புது பெயர்களில்,புது வடிவத்தில்...
இன்று வரை என்கண்களில் படவில்லை
எம் ஊர் 'கறுத்தக்கொழும்பான்'

எங்கள் மரத்தில் பழுக்க தொடங்க
ஊரே மணக்கும் வாசம்..
அரிசி பானையிலும், வைக்கோலுக்குள்ளும்
ஒளித்து வைத்து பழுக்க வைத்த நாட்கள்
நினைவுகளை வருடுகிறது
பல நேரங்களில் சந்தோச தொல்லையும் கூடத்தான்
மூன்று நேர சாப்பாடும் மாம்பழத்தோடு முடிவதும் உண்டு..
அந்தேரங்களில் இந்த மரத்தை
சபித்த நேரங்களும் உண்டு..
இன்றும் அம்மாவின் வார்த்தைகளிலும்
எம் வெளி சொல்லா நினைவுகளிலும் வாழ்கிறது
அந்த மாமரம்..
அதன் கீழ் வெடிய பதுக்கு குழிக்குள்
இருந்து மாங்காயோடு கழிந்த

அந்த இருண்ட நாட்களும் ...
நினைவில் நிற்பது
பழத்தின் வாசம் மட்டுமல்ல
நாம் தொலைத்த வாழ்க்கையும் தான்

இப்போதும் நீ
பூ பூப்பாய் பிஞ்சுகள் தொங்கும்
ஊரே மணக்கும்
அணில் கடி கடிக்க
நாங்களும் இல்லை....
அணில் ,குருவிகளும் அற்று....

துயரங்களை துரத்திக்கொண்டு..

யாதுமற்ற பெருவெளியொன்றின்

தடுக்கி விழவைக்கும் விளிம்பொன்றில்

எங்கும் சூழ்ந்த கருமையோடு

தனித்து நிற்கின்றேன் யாருமற்று..

கால்களை உரசிச் செல்லும் காற்று

அவ்வப்போது கீழிழுத்தும் செல்லும்

காதடைத்து செய்தி சொல்லும் தென்றல்

சில பாடல் வரிகளை கவர்ந்து வரும்

எங்கோ ஒரு ஜீவனின் புல்லாங்குழல்

வழியும் சோக இசையோடு...

சுழன்றடிக்கும் சில புயல்களின் மத்தியில்

சிறு நாணலாய் திசைமாறி

நிமிர்ந்தெழுவேன் மீண்டும்..

அவ்வப்போது

அடர்ந்து பரந்து கிடக்கும் இருட்டோடு

ஐக்கியமாகி காணாமல் போவதுமுண்டு

மீண்டும் தட்டுத்தடுமாறி

வழி நுகர்ந்து கரைசேரும் போதெல்லாம்

எங்கோ ஒருகை காலிடறி விழவைத்து

ஆங்காரமாய் பல்லிளித்து விலகிச்செல்லும்...

மனக்கண்ணில் ஊசலாடும்

எனக்கான பாதையினை

தொட்டுவிட தொடரும் மனம்..

முட்டி மோதி வீழ்ந்தெழுந்து

விரையத்தான் நினைக்கின்றேன்

அவ்வழியில் நீயிருந்தால்

கை கொடுக்க வந்திடாதே-என்

என் நம்பிக்கையை முடமாக்க அது ஒன்றே போதும்

கொஞ்சம் விலகியே நின்றுவிடு

நானாய் எழுந்திடுவேன்

இன்று இல்லையேல் என்றேனும் .....

என் கனவுகள் காத்திருக்கின்றன...

பெண்மையின் அடையாளமாய்
யாரோ வைத்த குறியீடுகளைக் கொண்டு
என்னை அடக்கும் உங்களால்-என்
உணர்வுகளுக்கு வேலி போட்டதாய்
இறுமார்ந்திருக்கிறாய்
எனக்கான தேடல், ஆசைகள்
கனவுகள் அனைத்தையும்
மறைத்துக்கொண்டு நானும்..
நாகரீகத்தின் பாசாங்கின்
வேசத்தோடு ...

புரிந்தும் புரியாமலும்

என்முன்னே நிற்கிறது

எனக்கான என் வாழ்வு

முற்றும் சுழ்ந்த

வெறுமையின் தனிமையோடு..

முகமூடிகளோடு உலாவரும் உங்களிடம்

எவ்வாறு பிரிந்துணர்வேன்

நீங்கள் நீங்களாகவே இருக்கும்

தருணம் எதுவென்று.. என்

கண்களை நேரில் சந்தித்திருந்தால்-என்
கனவுகளை அறிந்திருப்பாய்-ஆனால்
பொட்டழிந்த என் நெற்றியல்லவா
உன் கண்ணுக்கு தெரிகிறது

பல வர்ணங்களை என்னை சுற்றி
நிறைத்துவிட்டு
வெண்மையை மட்டுமே
எனதாக்குகிறாய்-நிறமறியா
விழிகளாய் இருந்திருக்க கூடாதா
என் கண்கள்...வாச
மலர்த்தோட்டத்தின் மத்தியில் விட்டு
பூக்களுக்கு காவலாய் பணிக்கும் உன்னால்
வாசத்தை எனக்காய் கொஞ்சம் நிறுத்த சொல்ளேன்..
உங்கள் வார்த்தையின் கனத்தை விட
கொல்கிறது இது என்னை...

சில நேரங்களில் பாச வலையிலும்
சிக்குப்பட்டு விடுவேன் நான்
அறுத்தெறிய வழி தெரிந்தும்
என் இதயக்கதவுகளின் சாவிக் கொத்தை
மட்டும்தெரிந்தும் நானே தொலைத்துவிட்டு..
என் காய்ந்து போன கண்ணீர்ச் சுவடுகளை
மறைத்தபடி புன்னகைக்கின்றேன்
உங்களுக்ககாய்....
இருந்தும் -என்

கனவுகள் காத்திருக்கின்றன
நான்கு சுவரின் கனத்த இருட்டுக்குள்....

வாழ்கிறோம் நாமும்..

என் கனவுகளில்
நித்தம் 'செல்' விழும்
கிபீர் வரும்..
குண்டு விழுந்து வெடிக்கும்
உடல்கள் சிதற
குருதி தெறிக்கும்-பயத்துடன்
தூக்கம் கலையும்...
நிமிடங்களாய் நீளும்
நொடிகளில் உடல் உதறும்...
நான் வேறொரு தேசத்தில்
இருக்கின்றேன் என்பதை
நம்ப மறுக்கும்
நடுங்கும் மனது..

தாழ்வாய் பறக்கும்
விமானத்தை பார்க்கையில்
கிபீரும் புக்காரவும்
நினைவில் ஓடும்..
ஒருநொடி துடிக்க
மறுக்கும் இதயம்..
இத்தனை வலிகளிலும்
நாம் வாழ்ந்த நினைவுகள்
ஒரு கணம் வந்து போகும்
போரின் வடுக்கள்
அடிமனதில் பதிந்தபோது
எப்படி இனிக்கும்
அயல் நாடு வாழ்க்கை......

காதல் தொடருகிறது...

தொட்டுவிட முயன்றும்
தோற்றுப்
போயும்-மீண்டும்
துரந்தும் அலைகள்
என்னதான் காதலோ
கடற்கரை
மணல் மீது......

உறக்கமற இரவுகளின்
சுவடுகளை மறைத்தபடி
புன்னகைப்பாய்
அத்தனை வலிகளிலும்
நிறைந்து விடுவேன் நான்
அந்த ஒற்றை நொடிப்பொழுதில்...

மஞ்சள் பூக்களின் வாசத்துடன்...

அபூர்பமாய் தரிசித்த

அதிகாலை பனியின்

சாலையோர மரங்களோடு நான்..

இரவெல்லாம் உதிர்த்த

மஞ்சள் பூக்களின் வாசம்

அந்த இடத்தை

நிறைத்துக்கொண்டு

அங்காங்கே காத்திருக்கும்

சாலையோர இருக்கைகளிலும்

பாதையெங்கும் படர்ந்திருக்கும் பூக்களை

மிதிக்காமல்

தாண்டிச் செல்லும் மனது

சின்ன குருவிகளின் சந்தோச பாஷையில்

மழை முன்னறிவிப்பு செய்ய

தூறல் சாரளில்..மனது

குழந்தையாய் மாறி குதுகளிக்கும்

அக்கப்பக்க பார்வைகளில்

பொல்லாத நாகரீகம் தடை போட்டு

கமுக்கமாய் பல்லிலிக்கும்
மனமின்றி கிளம்புகையில்

இன்னும் மஞ்சள் பூவும்

மண் வாசனையும்

துரத்தியபடி.......

நிழல் தேடும் மனசு..

கோடைக்கால கதகதப்பில்
துவண்டு விழும் சருகுகளின் மேல்
உட்கார்ந்திருகிறது வெயில்..
புழுதி பறக்கும் தெருக்களில்
கானல்நீர் அங்கங்கே தலைகாட்ட
நிழல் தேடி அலைகிறது மனசு
கொங்கிறீட் காடுகளில்
பசுமரத்திற்கான தேடலோடு
பரபரக்கும் பார்வைதனை
என்ன சொல்லி ஆற்றிடுவேன்...

நவநாகரீக உலகத்தில்
இயற்கையை வென்று விட்டோம் என
செயற்கை குளிரூட்டியில்
இறுமார்ந்திருக்கும் மானிடனே
பாவம் அஃறிணை ஜீவன்களை
கொஞ்சம் நினைத்தாயா?

நீ ஏன் மெளனிக்கிறாய்?

என்னைக் கொல்ல

உன் பார்வைகளே

போதுமே - நீ

ஏன் மெளனிக்கிறாய்?

மறந்ததாய் நினைக்கின்ற
சில நிஜங்கள்
இதயத்தில் விழும்
சாட்டை வலிகளாய்
அவ்வப்போது....
எழுத முடியாமல்
வார்த்தைகளற்று
கன்னத்தில் உருளும்
நீர்த்துளிகள்
பேனா மையை கரைத்தபடி.....

ஆயிரம் எண்ணங்கள் உண்டு-ஆனால்
எதனை எழுதுவது...
எங்கிருந்து எழுதுவது...
உங்கள் கற்பனை குதிரைகள்
தறிகெட்டு ஓடி விடும்

நிஜத்தையா
கற்பனையையா இல்லை
என் கனவுகளையா
ஆனாலும்
எழுதிவிட்டேன்
முடிவுகள் உங்கள் கையில்
தொடக்கம் மட்டுமே
என்னிடம்..
முற்றுப் பெறாமலேயே ..

எங்கிருக்கிறாய் நீ ?

எங்கிருக்கிறாய் நீ ?
எப்படி இருக்கிறாய் நீ?

ஒரே இடத்தில்
பக்கத்து வகுப்பறைகளில்
இருந்தபோதும் எத்தனையோ முறை
நேருக்குநேர் சந்தித்த போதும்
ஒருநாள் கூட
பேச முடிந்ததில்லை என்னால்
நீயும் கூடதான்
சிறு புன்னகையை வீசிவிட்டு
சென்றுவிடுவாய்-அதன்
அர்த்தம் புரியாமலேயே
கனவுகளில் மிதப்பேன்

உன் பெயர் கூட தெரியாமலேயே
எப்படி முடிந்தது உன்னை
ரசிக்க என்னால் -என்
நேசத்தை மட்டும்
சொல்ல முடியாமல்
எமை தடுத்தது எது..
இன்று வரை புரியவில்லை

வகுப்புக்குள் நுழைந்ததும்
உன்னை தேடும் என் கண்கள் உன்னை
கண்டபின்பு தானே
என் இருக்கை வரும்-நீ
எனை தேடும் நேரங்களையும்
அறிவேன் நான்!

இப்போது எங்கிருக்கிறாய் நீ
என தெரியாமலேயே
உன் நினைவுகளோடு நான்...
எப்படியிருக்கிறாய்
என் நேசத்திற்குரிய
உயிரே........

காத்திருக்கிறது உனக்கான என் காதல்..

தெரு ஓரத்தில்
பூத்திருக்கும்
ஒரு பூவாய்..
காத்திருக்கிறது
உனக்கான
என் காதல்
பறித்து செல்வாயா...
இல்லை
மிதித்து செல்வாயா?

புன்னகைக்கின்றாய் (இன்னும்)..

குப்பை கூடையில்
கிழித்துப் போட்ட
உன் புகைப்படம்
இன்னும்
சிரித்தபடி..

திருநங்கையாகிய நான்..

இன்று நான்
புதிதாய் பிறந்தேன்
கேலி பேச்சுக்களும்
குறு குறு பார்வைகளுக்கு
மத்தியில் எனக்கான
சுயத்தை தேடிய பயணத்தில்
என் அடையாளங்களை
தொலைத்துவிட்டு
வீட்டுக்குள்ளேயே
நாடோடியானேன்..
எனக்குள் நானே
முற்றுப்புள்ளிக்கான
தேடிய தேடல்
புதிய பெயரோடு
புதிய மனுசியாய்
நானும்..
ஆனாலும்
தோன்றவில்லை
என்
சுயத்தை அடைந்ததாய்......