என் கனவுகள் காத்திருக்கின்றன...

பெண்மையின் அடையாளமாய்
யாரோ வைத்த குறியீடுகளைக் கொண்டு
என்னை அடக்கும் உங்களால்-என்
உணர்வுகளுக்கு வேலி போட்டதாய்
இறுமார்ந்திருக்கிறாய்
எனக்கான தேடல், ஆசைகள்
கனவுகள் அனைத்தையும்
மறைத்துக்கொண்டு நானும்..
நாகரீகத்தின் பாசாங்கின்
வேசத்தோடு ...

புரிந்தும் புரியாமலும்

என்முன்னே நிற்கிறது

எனக்கான என் வாழ்வு

முற்றும் சுழ்ந்த

வெறுமையின் தனிமையோடு..

முகமூடிகளோடு உலாவரும் உங்களிடம்

எவ்வாறு பிரிந்துணர்வேன்

நீங்கள் நீங்களாகவே இருக்கும்

தருணம் எதுவென்று.. என்

கண்களை நேரில் சந்தித்திருந்தால்-என்
கனவுகளை அறிந்திருப்பாய்-ஆனால்
பொட்டழிந்த என் நெற்றியல்லவா
உன் கண்ணுக்கு தெரிகிறது

பல வர்ணங்களை என்னை சுற்றி
நிறைத்துவிட்டு
வெண்மையை மட்டுமே
எனதாக்குகிறாய்-நிறமறியா
விழிகளாய் இருந்திருக்க கூடாதா
என் கண்கள்...வாச
மலர்த்தோட்டத்தின் மத்தியில் விட்டு
பூக்களுக்கு காவலாய் பணிக்கும் உன்னால்
வாசத்தை எனக்காய் கொஞ்சம் நிறுத்த சொல்ளேன்..
உங்கள் வார்த்தையின் கனத்தை விட
கொல்கிறது இது என்னை...

சில நேரங்களில் பாச வலையிலும்
சிக்குப்பட்டு விடுவேன் நான்
அறுத்தெறிய வழி தெரிந்தும்
என் இதயக்கதவுகளின் சாவிக் கொத்தை
மட்டும்தெரிந்தும் நானே தொலைத்துவிட்டு..
என் காய்ந்து போன கண்ணீர்ச் சுவடுகளை
மறைத்தபடி புன்னகைக்கின்றேன்
உங்களுக்ககாய்....
இருந்தும் -என்

கனவுகள் காத்திருக்கின்றன
நான்கு சுவரின் கனத்த இருட்டுக்குள்....

வாழ்கிறோம் நாமும்..

என் கனவுகளில்
நித்தம் 'செல்' விழும்
கிபீர் வரும்..
குண்டு விழுந்து வெடிக்கும்
உடல்கள் சிதற
குருதி தெறிக்கும்-பயத்துடன்
தூக்கம் கலையும்...
நிமிடங்களாய் நீளும்
நொடிகளில் உடல் உதறும்...
நான் வேறொரு தேசத்தில்
இருக்கின்றேன் என்பதை
நம்ப மறுக்கும்
நடுங்கும் மனது..

தாழ்வாய் பறக்கும்
விமானத்தை பார்க்கையில்
கிபீரும் புக்காரவும்
நினைவில் ஓடும்..
ஒருநொடி துடிக்க
மறுக்கும் இதயம்..
இத்தனை வலிகளிலும்
நாம் வாழ்ந்த நினைவுகள்
ஒரு கணம் வந்து போகும்
போரின் வடுக்கள்
அடிமனதில் பதிந்தபோது
எப்படி இனிக்கும்
அயல் நாடு வாழ்க்கை......

காதல் தொடருகிறது...

தொட்டுவிட முயன்றும்
தோற்றுப்
போயும்-மீண்டும்
துரந்தும் அலைகள்
என்னதான் காதலோ
கடற்கரை
மணல் மீது......

உறக்கமற இரவுகளின்
சுவடுகளை மறைத்தபடி
புன்னகைப்பாய்
அத்தனை வலிகளிலும்
நிறைந்து விடுவேன் நான்
அந்த ஒற்றை நொடிப்பொழுதில்...

மஞ்சள் பூக்களின் வாசத்துடன்...

அபூர்பமாய் தரிசித்த

அதிகாலை பனியின்

சாலையோர மரங்களோடு நான்..

இரவெல்லாம் உதிர்த்த

மஞ்சள் பூக்களின் வாசம்

அந்த இடத்தை

நிறைத்துக்கொண்டு

அங்காங்கே காத்திருக்கும்

சாலையோர இருக்கைகளிலும்

பாதையெங்கும் படர்ந்திருக்கும் பூக்களை

மிதிக்காமல்

தாண்டிச் செல்லும் மனது

சின்ன குருவிகளின் சந்தோச பாஷையில்

மழை முன்னறிவிப்பு செய்ய

தூறல் சாரளில்..மனது

குழந்தையாய் மாறி குதுகளிக்கும்

அக்கப்பக்க பார்வைகளில்

பொல்லாத நாகரீகம் தடை போட்டு

கமுக்கமாய் பல்லிலிக்கும்
மனமின்றி கிளம்புகையில்

இன்னும் மஞ்சள் பூவும்

மண் வாசனையும்

துரத்தியபடி.......

நிழல் தேடும் மனசு..

கோடைக்கால கதகதப்பில்
துவண்டு விழும் சருகுகளின் மேல்
உட்கார்ந்திருகிறது வெயில்..
புழுதி பறக்கும் தெருக்களில்
கானல்நீர் அங்கங்கே தலைகாட்ட
நிழல் தேடி அலைகிறது மனசு
கொங்கிறீட் காடுகளில்
பசுமரத்திற்கான தேடலோடு
பரபரக்கும் பார்வைதனை
என்ன சொல்லி ஆற்றிடுவேன்...

நவநாகரீக உலகத்தில்
இயற்கையை வென்று விட்டோம் என
செயற்கை குளிரூட்டியில்
இறுமார்ந்திருக்கும் மானிடனே
பாவம் அஃறிணை ஜீவன்களை
கொஞ்சம் நினைத்தாயா?

நீ ஏன் மெளனிக்கிறாய்?

என்னைக் கொல்ல

உன் பார்வைகளே

போதுமே - நீ

ஏன் மெளனிக்கிறாய்?

மறந்ததாய் நினைக்கின்ற
சில நிஜங்கள்
இதயத்தில் விழும்
சாட்டை வலிகளாய்
அவ்வப்போது....
எழுத முடியாமல்
வார்த்தைகளற்று
கன்னத்தில் உருளும்
நீர்த்துளிகள்
பேனா மையை கரைத்தபடி.....

ஆயிரம் எண்ணங்கள் உண்டு-ஆனால்
எதனை எழுதுவது...
எங்கிருந்து எழுதுவது...
உங்கள் கற்பனை குதிரைகள்
தறிகெட்டு ஓடி விடும்

நிஜத்தையா
கற்பனையையா இல்லை
என் கனவுகளையா
ஆனாலும்
எழுதிவிட்டேன்
முடிவுகள் உங்கள் கையில்
தொடக்கம் மட்டுமே
என்னிடம்..
முற்றுப் பெறாமலேயே ..

எங்கிருக்கிறாய் நீ ?

எங்கிருக்கிறாய் நீ ?
எப்படி இருக்கிறாய் நீ?

ஒரே இடத்தில்
பக்கத்து வகுப்பறைகளில்
இருந்தபோதும் எத்தனையோ முறை
நேருக்குநேர் சந்தித்த போதும்
ஒருநாள் கூட
பேச முடிந்ததில்லை என்னால்
நீயும் கூடதான்
சிறு புன்னகையை வீசிவிட்டு
சென்றுவிடுவாய்-அதன்
அர்த்தம் புரியாமலேயே
கனவுகளில் மிதப்பேன்

உன் பெயர் கூட தெரியாமலேயே
எப்படி முடிந்தது உன்னை
ரசிக்க என்னால் -என்
நேசத்தை மட்டும்
சொல்ல முடியாமல்
எமை தடுத்தது எது..
இன்று வரை புரியவில்லை

வகுப்புக்குள் நுழைந்ததும்
உன்னை தேடும் என் கண்கள் உன்னை
கண்டபின்பு தானே
என் இருக்கை வரும்-நீ
எனை தேடும் நேரங்களையும்
அறிவேன் நான்!

இப்போது எங்கிருக்கிறாய் நீ
என தெரியாமலேயே
உன் நினைவுகளோடு நான்...
எப்படியிருக்கிறாய்
என் நேசத்திற்குரிய
உயிரே........

காத்திருக்கிறது உனக்கான என் காதல்..

தெரு ஓரத்தில்
பூத்திருக்கும்
ஒரு பூவாய்..
காத்திருக்கிறது
உனக்கான
என் காதல்
பறித்து செல்வாயா...
இல்லை
மிதித்து செல்வாயா?

புன்னகைக்கின்றாய் (இன்னும்)..

குப்பை கூடையில்
கிழித்துப் போட்ட
உன் புகைப்படம்
இன்னும்
சிரித்தபடி..

திருநங்கையாகிய நான்..

இன்று நான்
புதிதாய் பிறந்தேன்
கேலி பேச்சுக்களும்
குறு குறு பார்வைகளுக்கு
மத்தியில் எனக்கான
சுயத்தை தேடிய பயணத்தில்
என் அடையாளங்களை
தொலைத்துவிட்டு
வீட்டுக்குள்ளேயே
நாடோடியானேன்..
எனக்குள் நானே
முற்றுப்புள்ளிக்கான
தேடிய தேடல்
புதிய பெயரோடு
புதிய மனுசியாய்
நானும்..
ஆனாலும்
தோன்றவில்லை
என்
சுயத்தை அடைந்ததாய்......

பாம்பும் புற்றுக்கு
பாலூற்றும்
தாயிற்கு
ஏன் தெரிவதில்லை
தெருவேர குழந்தையின்
வயிறு..

தூக்கம் வர மறுத்த
இரவுகளில்-சில
கவிதை வரிகள்
வந்து உரசும்..
விடிந்ததும் வார்த்தைகளை
தேடினால்
வெற்றிடமாய் அனைத்தும்....

நம்பிக்கையோடு..

நான்
நேசித்தது எல்லாம்
எங்கோ போனது
தனிமையில் நான்...

என்னைச் சுற்றியுள்ளதோ
இந்த பூமியும்
நம்பிக்கையும் மட்டுமே....

ஒற்றையாய்-ஒரு
வெளிச்சம்!
தொடமுடியாத
தூரத்தில்-ஆனாலும்
தொட்டுவிடுவேன் ஒருநாள்!

இப்போது நான்
உயிர் வசிப்பதன் அடையாளமாய்
என் மூச்சுக்காற்று
மட்டுமே என்னுடன்...

அனைத்தையும் தொலைத்துவிட்டு
இனந்தெரியாத
கனத்த இருட்டோடு
ஸ்நேகமாகின்றோம்
நானும்
என் நிழலும்
நம்பிக்கையோடு.....

காத்திருப்பு

காத்திருப்பது
சுகமானது-அதிலும்
உனக்கானதால் இன்னும்
அழகாகிறது!

ஒருவருக்கொருவர்
பேசிக்கொள்ள
எவ்வளவோ இருக்க
அரைநொடி மெளனத்தில்
நிறைந்து விடுகிறது
பேசாமல் போன
அத்தனை வார்த்தைகளும்...

வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில்..

என் அத்துவ்வானக் காட்டில்
ஒற்றை வெளிச்சத்துடன்
என் நாட்கள் நகர்கின்றன
விடை தெரியா பல கேள்விகள்
ஆங்காரமாய் பல்லிழித்தபடி
கண்முன்னே..
வாழ்க்கையைப் பற்றிய
பல கனவுகளும் பல பயங்களும்
மாறி மாறி மெளனக்காட்சிகளாய்
வந்து செல்ல..
அங்கங்கே
சித்தாந்தமும் வேதாந்தவும்
தலைகாட்டியபடி..
மொத்தத்தில் பேரலையில்
சிக்குண்ட சிறகைப்போல்
நானும் -ஆனாலும்
அமைதியாக-ஒரு
சலனமில்லா நதியைப் போல
நகர்ந்து கொண்டே...

வாழ்க்கை ஒவ்வொருவருக்காகவும்

விடை தேடும் பயணங்களில்
அவ்வப்போது...
பல ஆச்சரியங்களையும்
பல புதையல்களையும்
கொடுத்துக்கொண்டு..
எப்போதும்
பல ரகசியங்களை
தன்னுள் ஒளித்து
ஒவ்வொருவருக்காகவும்
காத்திருகிறது.....
வாழ்க்கை
நாம் தான்
கண்டும் காணாமலும்
கடந்து கொண்டிருக்கின்றோம்....

எனக்காய் வாழ்வதேற்போது....

பெண்ணாய் பிறந்த நானும்
வாழ்கிறேன் இன்னோருவருக்காகவே
குழந்தையாய் இருந்தபோது
தந்தை என்னும் ஆணின்கீழ்..
கொஞ்சம் வளர்ந்தபின்
சகோதரனோடு
திருமண பந்தத்தால்
கணவன் என்னும் ஆணோடு
நாளை வாழ்ந்திருப்பேன்
மகனுக்காய்...

என் சுயங்களை மறந்துவிட்டு
இல்லை மறைத்துவிட்டு..
எனக்கான
விருப்பு வெறுப்பு
தேடல்கள் ஆசைகள்
அனைத்தையும் தொலைத்துவிட்டு
விரும்பியோ விரும்பாமலோ
ஆணை சுற்றியே
அமைந்துவிட்ட இவ்வுலகம்
எனக்காய் வாழ்வதேற்போது....