செவ்வானம் மையெழுத
வானம் முழுக்க
வெளிச்சம்
கலர் கலராய்..
நொடிக்கு நொடி
மாறும் உருவங்கள்
சின்ன கீற்றுக்களாய்...
தூரிகையின் சிதறல்களாய்
வண்ணப்புள்ளிகளின்
வர்ணயாலங்கள்....
ஓடி அலைந்து உருமாறி
கலைந்து போகும்
மேகக்கூட்டங்கள்...
நெருப்பு பந்தாய்
அந்தி சாயும் பகலவன்..
நிரை நிரையாய்
கூடு திரும்பும் புள்ளினங்கள்..
எத்தனை அழகை
தனக்குள் வைத்திருக்கிறது
இந்த இயற்கை.....

பாரதி !
எனக்குள் நீ
உன் கவிதைகளுக்குள் - நான்
தொலைந்து விட்டேன்!
இன்றும்
என்றும் நீ
வாழ்ந்து கொண்டிருப்பாய்
எனக்குள் !

சிரிக்க மறந்து
போன நான்கு
சுவர்களுக்குள்
மறக்காமல்
சிரிக்கிறது
"லாபிங் புத்தா"!

இனிய நட்பே
கடிதங்களில்
நம் உறவு தொடரும்
அந்நியம் வரும் என்று
நினைத்திருப்போமா..
எவ்வளவு அழகான
நாட்கள் அவை...
நாம் ஒன்றாய் இருந்த
அந்த நிமிடங்கள்
ஒவ்வொன்றும் இப்போதும்....
போர் மேகங்கள் சூழ்ந்த
நம் நாட்டிலும்-நாம்
எவ்வளவு சந்தோசமாக
இருந்தோம்..
நாம் பிரிந்தாலும்
எம் நேசம் என்றும்
பிரியாமல் வாழட்டும் !

நீ
என்னிடம் பேசிய
வார்த்தைகளை விட
மெளனமாகிய
நிமிடங்களிலையே
அறிந்து கொண்டேன்
உன்னை அதிக்கம் !

எம்
அக்கினி குஞ்சுகள்
மூட்டிய தீயில்-உன்
மூச்சுக்குழலில் அல்லவா
மூண்டுவிட்டது நெருப்பு
உன் கோட்டைக்குள்
வெடிக்கும் வெடி
உனக்கு சாவுமணியல்லவா
உங்கள் இரும்புக்கோட்டை
கனவுக் கோட்டையானதே
தமிழர் படையால்..

துட்டகைமுனு கொன்ற
எல்லாளன் அல்லவா
புதுபிறவி எடுத்துயிருக்கிறான்
புலி மறவராய்..
எம் ஊர்களில்
கந்தக நொடி வீசியவனே
பொறுத்துக்கொள் இனி
உன் இதயத்திற்குள்ளும்
வெடி வெடிக்கும்....

நான்

நேசித்தது எல்லாம்

எங்கோ போனது

தனிமையில் நான்...

என்னைச் சுற்றியுள்ளதோ

இந்த பூமியும்

நம்பிக்கையும் மட்டுமே....

ஒற்றையாய்-ஒரு

வெளிச்சம்!

தொடமுடியாத தூரத்தில்-ஆனாலும்

தொட்டுவிடுவேன் ஒருநாள்!

இப்போது நான்

உயிர் வசிப்பதன் அடையாளமாய்

என் மூச்சுக்காற்று

மட்டுமே என்னுடன்...

அனைத்தையும்

தொலைத்துவிட்டு

இனந்தெரியாத

கனத்த இருட்டோடு

ஸ்நேகமாகின்றோம்

நானும்

என் நிழலும்

நம்பிக்கையோடு.....

என் தாயே

என் மரணத்தில் கூட

உன்னிடமிருந்து பிரித்துவிடாதே

என்னை

எரிக்கவோ புதைக்கவோ

வேண்டாம்-உன்னில்

விதைத்துவிட

சொல்லிவிட்டேன்-நாளைய

விடியலுக்காய்

மீண்டும் புதிதாய்

பிறப்பேன்

ஆயிரம் விருட்சமாக ...

சந்தோசம் தரவில்லை
வெளிநாட்டு வாழ்க்கை
சவரில் குளிக்கும் உடல்
மனது மட்டும்
கிணற்றடி துலாவோடு...
இதமான ஏசியில்
முற்றத்து
வேப்பமரக் காற்று
நினைவை வருடுகிறது..

பீசாவும் பர்க்கரும்
வாயை அடைக்கையில்
அம்மாவின் புட்டும்
சிவப்பரிசி கஞ்சிக்கு
ஏங்கி தவிக்கிறது...

வாழ்க்கையை தொலைத்து
விட்டுநிழலை அல்லவா
துரத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்
வாழ்கிறோம் எனச்சொல்லி
ம்ம்ம்..... நாமும்
வாழ்கிறோம் வெளிநாட்டில்......

வாழ்க்கையை
தேடுகிறேன்
வழி காட்டுங்கள் யாராவது
இல்லை
யாராவது என்னை
நேசியுங்கள்-நான்
வாழ்க்கையை
நேசிக்க தொடங்குகிறேன்
நான் எதை
தேடுகிறேன்
அதையாவது சொல்லுங்கள்
என் தேடலை
தொடங்குகிறேன்
இல்லையேல்
நான் தொலைந்துவிடுவேன் !

நீ
முதன் முதலாய்
நீட்டிய ஒற்றை ரோஜா
எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது
காதலை மட்டுமல்ல
என்னையும் தான்....

எங்கோ
எல்லையில் நடக்கும்
யுத்ததைப் பற்றி
சிலாகிக்கும் இவர்களிடம்
எப்படிச் சொல்வேன்-என்
தேசத்தில் நாம்
மரணத்திற்குள் வாழ்பவர்கள்
என்று....

.......

வாழ்க்கை

எதிர் பாராததை

எதிர்பார்பதே

வாழ்க்கை !
....
நான் நேற்று தசை பிண்டம்

இன்று கனவுகளிலான உடம்பு

நாளை ஒருபிடி சாம்பல் !

........

நேற்றைய

நினைவுகளை செருப்புக்களாக்கி

நாளைய கனவுக்காய்

நடை போடுவோம்!

......

கோழைகளின்

தற்பாதுகாப்பு தான்

தற்கொலை....

வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள

பயந்து....

..........

மக்களிடம்

கையேந்தியபவர்கள்

வென்றபின்

கை விரிக்கின்றார்கள் !

.......

சொர்க்கத்தில்

மத நல்லினக்க மாநாடு

இங்கிருந்து சென்ற பக்தர்களின்

மதக் கொள்கையால்-அங்கு

சிவனும் விஸ்ணுவும் அல்லாவும்

தங்களுக்குள் மோதிக் கொண்டார்கள்

தத்தம் பக்தனுக்காய்.....

.......

மொட்டவிழ்த பின்னும்

பூப்படையா பூவைப்போல

நானும்....

என் பெயர் எனோ

முதிர்கன்னி !

......

காதலும் கவிதையும்

இல்லையென்றால்

இந்த பூமிப்பந்து என்றரோ

வெறி பிடித்த மனித மிருகங்களால்

சிதைக்க பட்டிருக்கும்.....

...........

மீண்டும் வருமா ..

நானும் வாழ்ந்திருந்தேன்
ஒரு நாள்..
தென்னை மர அணிலோடும்
ஜன்னல் குருவி
சிட்டுக் குருவியோடும்
ஸ்நேகமாயிருந்தேன்..
வேப்பமரக் காற்றிலும்
பூவரச இலை பீப்பியோடும்..

என் வீட்டு
முற்றிய மாங்காய்விட்டு
பக்கத்து வீட்டு
மதிலேறிய
கிளிச்சொண்டு மாங்காயும்
இலந்தைப் பழமும்
நாவில் இனிக்கிறது.....

மாரிக்கால தவளையும்
அதிகாலை திருவெண்பாவையும்
காதுகளில் கேட்கின்றன..
முருகன் கோயில்
கொன்றை மரமும்
வெள்ளதில் நடக்கும்
சூரன் போரும்
இப்போதும் கண்முன்னெ...

வயல் வெளியில் நடக்கையில்
கடித்து துப்பிய அடிநெல்லும்
மிளகாய் தோட்ட
பரண் காவலும்
இன்னும் நெஞ்சுக்குள்....

விரசமற்ற தொடுகையோடு
கைபிடித்து பள்ளி சென்ற
முகம் மறந்த தோழர்களும்
சின்ன சண்டைகளும்
சிதறடிக்கும் சிரிப்புக்களுக்கும்
மனசு ஏங்குகிறது....

இத்தனையோடும் நானும்
வாழ்ந்திருந்தேன்
ஒரு நாள்....
இராணுவ வல்லூறுகள்
என் மண்ணை
சிதைக்கும் வரை.....

அலைகளின்
புரட்டலில்
அலைக்கழியும்
ஒற்றைச் செருப்பு....
அஸ்தி கரைத்து
உடைத்து போட்ட
மண்பானை....
கரையாமல் கிடக்கும்
தந்தமற்ற விநாயகர்...
விசியெறிந்த பூமாலை..
குட்டி நண்டுகளுக்காய்
காத்திருக்கும் காக்கைகள்....
மிதிபட்டு இறந்து போன
சின்ன உயிரனங்கள்...
காலைக் கடனாய்
கடற்கரையில்
முடித்துவிட்ட
மனித எச்சங்கள்...

தூரத்தில் பார்க்கையில்
கடல் கொள்ளை அழகுதான்..

பூவுக்கு பூ மாறி

புணரும் கலப்பில்

பூவை மலடியாக்காமல்

பூப்பூக்க வைத்துவிட்டு

எட்டு நாளில்

மரித்துப்போகும்

வாழ்க்கை- ஆனாலும்

வேண்டுமல்லவா

வண்ணாத்துபூச்சி வாழ்க்கை !

அடிவானம் மையெழுத
துரத்தி தழுவும்
அலைகளின் சத்ததில்
பேச தோன்றாமல்
விக்கித்து நின்று
இமை கசிய
விழியால் கதை பேசி
விடை பெற்ற
அந்த வலி-இன்றும்
நெஞ்சுக்கூட்டினுள்...
பிரசவ வலியைவிட
கொடுமையல்லவா...
நம் பிரிவின் வலி!

"சே"!

அமெரிக்க வல்லூறுகளால்

பொலிவியக் காட்டில்

சிதைக்கப்பட வீரனே !

அவர்கள் உன்னை

கொன்று விட்டனர்-ஆனால்

புரட்சியின் பிம்பமாய்

அவர்களே உன்னை

விதைத்து விட்டனர்....

கியூபப் புரட்சியின்

மூளையே-இளைய

தலைமுறைக்கான

விடுதலையின்

அடையாளமாய்-அவர்களே

உன்னை விட்டு சென்றனர்...

புரட்சி நாயகனே!

எங்கே ஓரினம் ஒடுக்கபடுகிறதோ

அங்கெல்லாம் -உன்

பெயர் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும்....

சொல்ல தெரியாமல்
தொண்டைக் குழியில்
குத்திய முள்ளாய்
தவித்து நிற்கிறாய்..
ஆனாலும் நானோ
புரிந்தும் புரியாமலும்
நடித்து நிற்கின்றேன்
சொல்லிவிடாதே என்னிடம்
உன் காதலை...
பதிலில்லை என்னிடம்

நான் நேசிக்கும்

இசையில் மீட்டுவது...

ஸப்தஸ்வரங்களையே

வருவதென்னமோ

முகாரி ராகம் தான்...

என் செல்லக் குட்டிக்கு....

என் செல்லக் குட்டிக்கு....

உன் ஒவ்வொரு

அசைவிலும் எனை

நான் மறந்தேன்..

துள்ளி நீ வரும்போது

என் மனமும் துள்ளும்...

எனை நீ தேடும் போதும்

எனக்காய் -நீ

காத்திருக்கும் போதும்...

ஒவ்வொரு நொடியும்

ஆயிரம் கோடி

சந்தோசங்கள் எனக்குள்!

என் கவலைகளையும்

என் தனிமையையும்

மறக்க செய்தவன் நீ!

உன் கண்கள் ஆயிரம்

கதை சொல்லும்...

எனக்குள் இருக்கும்

பெண்மையின் தாய்மையை

உணரச் செய்தவன் நீ!

நீ கொஞ்சும்

ஒவ்வொரு முறையும்

புதிதாய் பிறப்பேன் நான்!

மனிதர்களிடம் இல்லா

பாசத்தையும் நெசத்தையும்

உன்னிடம் கண்டேன்...

நீ என்னுடன் இருந்தால்

மெளனத்தின் சோகம்
தெரிவதில்லை எனக்கு..

நான் பேசும்

வார்த்தைகளின் அர்த்தம்

தெரிந்தவன் நீ!

நானும் தான்...

என் செல்லமே!

நான் உன்னை நேசிக்கின்றேன்....